من لجظه های با تو بودن را حتی با خودکار نوشتم، اما ببین دفترهای نیامدت را که با مداد بود هنوز می خوانی.

این روز ها همه چیز به دو تایی ها ختم میشود…. نکند تو هم نمی خواهی از دفتر زندگی ام پاک شوی که حالا که سعی می کنم محو شوی اما، بیشتر صفحاتم را خط خطی می کنی!!!

من منم… هرچی هم باشه حق ندارند واسه هرچیزی از این حرف ها استفاده کنند حتی اگه خوششون بیاد … اون حرمت داره … حق ندارند. عصبانی ام خیلی…

خیلی دلگیر و خسته ام خیلی زیاد….

خوب نیستم هیچ خوب نیستم می خوام بشینم تو یه کافه و یه ورق بزارم جلوم بعد به جای قلم با اشکای روش بنویسم نه اینکه بنویسما این که اشماک بریزه روش و تکتک حرفامو بزنه بگه چقدر خسته ام و چقدر دلتنگ و چقدر نا را ضی ام

از این همه بی معرفتی و نا مردی فریاد بزنمن کم آوردم و اون جلو هیچ کس نباشه نصیحت کنه غزال باید محکم باشی باید صبر کنی سرم و بگیره بگه زار بزن انقدر که واسه همیشه آروم شی اا حتی یه نفر هم ندارم حتی یه نفر که نگاش کنم اشک بریزم چه برسه سرم و بزارم رو شونش…. از این تنهایی از این بی کسی و از این که هیچ کس نیست و می ترسم حتی به یکی بگم دلگیرم و نصیحتا شروع نشه ….

و امروز تمام سعی خودم و می کنم با اینکه از صبح لحظه سال تحویل دلگیر شدم از خانوادم اما شاد باشم و تغییر ایجاد کنم که سال خوبی باشه:)

برام خیلی دعا کنید نیاز دارم به یک سال پر از آرامش و خوب …

سال نو همگی مبارک .

گاهی تصمیم می گیرم و گاهی پشیمون اما این بار برای موندن روی تصمیم می خوام فرار کنم حتی یه هفته هم خیلی زیاده واسه این که بتونم ثابت کنم…

یه هفته می رم خیلی اسون و راحت …بعد که برگردم همه چیز مشخص می شه … من هم می شم من .

زندگی من دست خودم و افکارم شده… درگیر لحظات و خاطرات و گذشته و آینده ام … نمی دونم این بار هم بعد ۳ ماه یا ۳ سال یا اصلا دوباره اتفاق می افته یا نه … اما این بار تلخی شیرینی یه شکلات داغ جاشو به تلخی خالص قهوه ترک داده و این یعنی من تحملم زیاد شده….

کلافه شدم  و را ه فرارم خونه خودمه فقط….

سلام…..

من دلم نگرفته اما حسی ندارم….

شاکیم …

چون حرفام برنده تر از اینن که از زبونم رد شن و از لبام خارج شن…

می ترسم گریبان خودم و بگیره و زبونم و ببره….

واسه همینم شدن سوهان روح و افکارم و می برن و هر قسمتش از یه چیزی پر شده….

:-<

الان هم نمی دونم از کحا بگم……